出典:Wiktionary
Derived from myrtus, from Ancient Greek μύρτος (múrtos, “myrtle”) of Semitic origin.
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | myrtātum | myrtāta |
| genitive | myrtātī | myrtātōrum |
| dative | myrtātō | myrtātīs |
| accusative | myrtātum | myrtāta |
| ablative | myrtātō | myrtātīs |
| vocative | myrtātum | myrtāta |