出典:Wiktionary
From Ancient Greek ψυχοπομπός (psukhopompós).
(Classical) IPA(key): /psyː.kʰoˈpom.pus/, [ps̠yːkʰɔˈpɔmpʊs̠]
psȳchopompus m sg (genitive psȳchopompī); second declension
Second-declension noun, singular only.
| Case | Singular |
|---|---|
| Nominative | psȳchopompus |
| Genitive | psȳchopompī |
| Dative | psȳchopompō |
| Accusative | psȳchopompum |
| Ablative | psȳchopompō |
| Vocative | psȳchopompe |