出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2025/01/25 00:42 UTC 版)
From Proto-West Germanic *stakō, from Proto-Germanic *stakô.
staca m
Weak:
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | staca | stacan |
| accusative | stacan | stacan |
| genitive | stacan | stacena |
| dative | stacan | stacum |
Ultimately from Proto-Germanic *stakô (“a stake”), either via Gothic *𐍃𐍄𐌰𐌺𐌰 (*staka) or Frankish *staka. See stake.
staca f (genitive stacae); first declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | staca | stacae |
| genitive | stacae | stacārum |
| dative | stacae | stacīs |
| accusative | stacam | stacās |
| ablative | stacā | stacīs |
| vocative | staca | stacae |