出典:Wiktionary
From benefactus
benefactum n (genitive benefactī); second declension
Second-declension noun (neuter).
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | benefactum | benefacta |
| Genitive | benefactī | benefactōrum |
| Dative | benefactō | benefactīs |
| Accusative | benefactum | benefacta |
| Ablative | benefactō | benefactīs |
| Vocative | benefactum | benefacta |
benefactum