出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/03/03 22:54 UTC 版)
benedictus m (genitive benedictī); second declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | benedictus | benedictī |
| genitive | benedictī | benedictōrum |
| dative | benedictō | benedictīs |
| accusative | benedictum | benedictōs |
| ablative | benedictō | benedictīs |
| vocative | benedicte | benedictī |
benedictus (feminine benedicta, neuter benedictum); first/second-declension participle
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | benedictus | benedicta | benedictum | benedictī | benedictae | benedicta | |
| genitive | benedictī | benedictae | benedictī | benedictōrum | benedictārum | benedictōrum | |
| dative | benedictō | benedictae | benedictō | benedictīs | |||
| accusative | benedictum | benedictam | benedictum | benedictōs | benedictās | benedicta | |
| ablative | benedictō | benedictā | benedictō | benedictīs | |||
| vocative | benedicte | benedicta | benedictum | benedictī | benedictae | benedicta | |