出典:Wiktionary
Borrowed from Ancient Greek Ἐρυμάνδρος (Erumándros).
Erymandrus m (genitive Erymandrī); second declension
Second declension.
| Case | Singular |
|---|---|
| Nominative | Erymandrus |
| Genitive | Erymandrī |
| Dative | Erymandrō |
| Accusative | Erymandrum |
| Ablative | Erymandrō |
| Vocative | Erymandre |