出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/01/09 16:02 UTC 版)
ānfrāctus m (genitive ānfrāctūs); fourth declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | ānfrāctus | ānfrāctūs |
| genitive | ānfrāctūs | ānfrāctuum |
| dative | ānfrāctuī | ānfrāctibus |
| accusative | ānfrāctum | ānfrāctūs |
| ablative | ānfrāctū | ānfrāctibus |
| vocative | ānfrāctus | ānfrāctūs |
Participial adjective from *ānfringō, or directly from ambi- + frangō + -tus.
ānfrāctus (feminine ānfrācta, neuter ānfrāctum); first/second-declension adjective
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | ānfrāctus | ānfrācta | ānfrāctum | ānfrāctī | ānfrāctae | ānfrācta | |
| genitive | ānfrāctī | ānfrāctae | ānfrāctī | ānfrāctōrum | ānfrāctārum | ānfrāctōrum | |
| dative | ānfrāctō | ānfrāctae | ānfrāctō | ānfrāctīs | |||
| accusative | ānfrāctum | ānfrāctam | ānfrāctum | ānfrāctōs | ānfrāctās | ānfrācta | |
| ablative | ānfrāctō | ānfrāctā | ānfrāctō | ānfrāctīs | |||
| vocative | ānfrācte | ānfrācta | ānfrāctum | ānfrāctī | ānfrāctae | ānfrācta | |