出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2016/08/10 17:09 UTC 版)
Borrowing from Ancient Greek ἀπόκυνον (apókunon), from ἀπό (apó, “from, away from”) and κυνός (kunós, “dog”).
apocynon n (genitive apocynī); second declension
Second declension, Greek type.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | apocynon | apocyna |
| genitive | apocynī | apocynōrum |
| dative | apocynō | apocynīs |
| accusative | apocynon | apocyna |
| ablative | apocynō | apocynīs |
| vocative | apocynon | apocyna |