出典:Wiktionary
From Brittō (“Briton”) + -culus (diminutive suffix).[1]
brittunculus m (genitive brittunculī); second declension
Second-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | brittunculus | brittunculī |
| Genitive | brittunculī | brittunculōrum |
| Dative | brittunculō | brittunculīs |
| Accusative | brittunculum | brittunculōs |
| Ablative | brittunculō | brittunculīs |
| Vocative | brittuncule | brittunculī |