出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2024/11/26 18:04 UTC 版)
From circumstāns.
circumstantia f (genitive circumstantiae); first declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | circumstantia | circumstantiae |
| genitive | circumstantiae | circumstantiārum |
| dative | circumstantiae | circumstantiīs |
| accusative | circumstantiam | circumstantiās |
| ablative | circumstantiā | circumstantiīs |
| vocative | circumstantia | circumstantiae |
See the etymology of the corresponding lemma form.
circumstantia