出典:Wiktionary
Borrowed from Ancient Greek δαιμονικός (daimonikós).
First/second-declension adjective.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | daemonicus | daemonica | daemonicum | daemonicī | daemonicae | daemonica | |
| Genitive | daemonicī | daemonicae | daemonicī | daemonicōrum | daemonicārum | daemonicōrum | |
| Dative | daemonicō | daemonicō | daemonicīs | ||||
| Accusative | daemonicum | daemonicam | daemonicum | daemonicōs | daemonicās | daemonica | |
| Ablative | daemonicō | daemonicā | daemonicō | daemonicīs | |||
| Vocative | daemonice | daemonica | daemonicum | daemonicī | daemonicae | daemonica | |