出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2016/06/02 20:31 UTC 版)
dissuō (present infinitive dissuere, perfect active dissuī, supine dissūtum); third conjugation
| Conjugation of dissuo (third conjugation) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | dissuō | dissuis | dissuit | dissuimus | dissuitis | dissuunt |
| imperfect | dissuēbam | dissuēbās | dissuēbat | dissuēbāmus | dissuēbātis | dissuēbant | |
| future | dissuam | dissuēs | dissuet | dissuēmus | dissuētis | dissuent | |
| perfect | dissuī | dissuistī | dissuit | dissuimus | dissuistis | dissuērunt, dissuēre | |
| pluperfect | dissueram | dissuerās | dissuerat | dissuerāmus | dissuerātis | dissuerant | |
| future perfect | dissuerō | dissueris | dissuerit | dissuerimus | dissueritis | dissuerint | |
| passive | present | dissuor | dissueris, dissuere | dissuitur | dissuimur | dissuiminī | dissuuntur |
| imperfect | dissuēbar | dissuēbāris, dissuēbāre | dissuēbātur | dissuēbāmur | dissuēbāminī | dissuēbantur | |
| future | dissuar | dissuēris, dissuēre | dissuētur | dissuēmur | dissuēminī | dissuentur | |
| perfect | dissūtus + present active indicative of sum | ||||||
| pluperfect | dissūtus + imperfect active indicative of sum | ||||||
| future perfect | dissūtus + future active indicative of sum | ||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | dissuam | dissuās | dissuat | dissuāmus | dissuātis | dissuant |
| imperfect | dissuerem | dissuerēs | dissueret | dissuerēmus | dissuerētis | dissuerent | |
| perfect | dissuerim | dissuerīs | dissuerit | dissuerīmus | dissuerītis | dissuerint | |
| pluperfect | dissuissem | dissuissēs | dissuisset | dissuissēmus | dissuissētis | dissuissent | |
| passive | present | dissuar | dissuāris, dissuāre | dissuātur | dissuāmur | dissuāminī | dissuantur |
| imperfect | dissuerer | dissuerēris, dissuerēre | dissuerētur | dissuerēmur | dissuerēminī | dissuerentur | |
| perfect | dissūtus + present active subjunctive of sum | ||||||
| pluperfect | dissūtus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | dissue | — | — | dissuite | — |
| future | — | dissuitō | dissuitō | — | dissuitōte | dissuuntō | |
| passive | present | — | dissuere | — | — | dissuiminī | — |
| future | — | dissuitor | dissuitor | — | — | dissuuntor | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | dissuere | dissuisse | dissūtūrus esse | dissuī | dissūtus esse | dissūtum īrī | |
| participles | dissuēns | — | dissūtūrus | — | dissūtus | dissuendus | |
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| nominative | genitive | dative/ablative | accusative | accusative | ablative | ||
| dissuere | dissuendī | dissuendō | dissuendum | dissūtum | dissūtū | ||