出典:Wiktionary
From Ancient Greek δυσφορικός (dusphorikós), from δυσφορία (dusphoría).
First/second-declension adjective.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | dysphoricus | dysphorica | dysphoricum | dysphoricī | dysphoricae | dysphorica | |
| Genitive | dysphoricī | dysphoricae | dysphoricī | dysphoricōrum | dysphoricārum | dysphoricōrum | |
| Dative | dysphoricō | dysphoricō | dysphoricīs | ||||
| Accusative | dysphoricum | dysphoricam | dysphoricum | dysphoricōs | dysphoricās | dysphorica | |
| Ablative | dysphoricō | dysphoricā | dysphoricō | dysphoricīs | |||
| Vocative | dysphorice | dysphorica | dysphoricum | dysphoricī | dysphoricae | dysphorica | |