出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/04/12 20:48 UTC 版)
Perfect passive participle of scelerō (“pollute, defile”).
scelerātus m (genitive scelerātī); second declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | scelerātus | scelerātī |
| genitive | scelerātī | scelerātōrum |
| dative | scelerātō | scelerātīs |
| accusative | scelerātum | scelerātōs |
| ablative | scelerātō | scelerātīs |
| vocative | scelerāte | scelerātī |
scelerātus (feminine scelerāta, neuter scelerātum, comparative scelerātior, superlative scelerātissimus); first/second-declension participle
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | scelerātus | scelerāta | scelerātum | scelerātī | scelerātae | scelerāta | |
| genitive | scelerātī | scelerātae | scelerātī | scelerātōrum | scelerātārum | scelerātōrum | |
| dative | scelerātō | scelerātae | scelerātō | scelerātīs | |||
| accusative | scelerātum | scelerātam | scelerātum | scelerātōs | scelerātās | scelerāta | |
| ablative | scelerātō | scelerātā | scelerātō | scelerātīs | |||
| vocative | scelerāte | scelerāta | scelerātum | scelerātī | scelerātae | scelerāta | |