出典:Wiktionary
Late Latin Honorius, derived from honōrus (“conferring honour”).
Honorius
Second-declension noun, singular only.
| Case | Singular |
|---|---|
| Nominative | Honōrius |
| Genitive | Honōriī Honōrī1 |
| Dative | Honōriō |
| Accusative | Honōrium |
| Ablative | Honōriō |
| Vocative | Honōrī |