出典:Wiktionary
From Ancient Greek Ταίναρος (Taínaros).
Taenarus m sg (genitive Taenarī); second declension
Second-declension noun, singular only.
| Case | Singular |
|---|---|
| Nominative | Taenarus |
| Genitive | Taenarī |
| Dative | Taenarō |
| Accusative | Taenarum |
| Ablative | Taenarō |
| Vocative | Taenare |