出典:Wiktionary
Borrowed from Ancient Greek ἀποπληκτικός (apoplēktikós, “stupefied, apoplectic”). More information: see there.
First/second-declension adjective.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | apoplēcticus | apoplēctica | apoplēcticum | apoplēcticī | apoplēcticae | apoplēctica | |
| Genitive | apoplēcticī | apoplēcticae | apoplēcticī | apoplēcticōrum | apoplēcticārum | apoplēcticōrum | |
| Dative | apoplēcticō | apoplēcticō | apoplēcticīs | ||||
| Accusative | apoplēcticum | apoplēcticam | apoplēcticum | apoplēcticōs | apoplēcticās | apoplēctica | |
| Ablative | apoplēcticō | apoplēcticā | apoplēcticō | apoplēcticīs | |||
| Vocative | apoplēctice | apoplēctica | apoplēcticum | apoplēcticī | apoplēcticae | apoplēctica | |