出典:Wiktionary
concomitāns (genitive concomitantis); third-declension one-termination participle
Third-declension participle.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| Nominative | concomitāns | concomitantēs | concomitantia | ||
| Genitive | concomitantis | concomitantium | |||
| Dative | concomitantī | concomitantibus | |||
| Accusative | concomitantem | concomitāns | concomitantēs concomitantīs |
concomitantia | |
| Ablative | concomitante concomitantī1 |
concomitantibus | |||
| Vocative | concomitāns | concomitantēs | concomitantia | ||