出典:Wiktionary
Perfect passive participle of concumbō.
concubitus (feminine concubita, neuter concubitum); first/second-declension participle
First/second-declension adjective.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | concubitus | concubita | concubitum | concubitī | concubitae | concubita | |
| Genitive | concubitī | concubitae | concubitī | concubitōrum | concubitārum | concubitōrum | |
| Dative | concubitō | concubitō | concubitīs | ||||
| Accusative | concubitum | concubitam | concubitum | concubitōs | concubitās | concubita | |
| Ablative | concubitō | concubitā | concubitō | concubitīs | |||
| Vocative | concubite | concubita | concubitum | concubitī | concubitae | concubita | |
From concumbō + -tus.
concubitus m (genitive concubitūs); fourth declension
Fourth-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | concubitus | concubitūs |
| Genitive | concubitūs | concubituum |
| Dative | concubituī | concubitibus |
| Accusative | concubitum | concubitūs |
| Ablative | concubitū | concubitibus |
| Vocative | concubitus | concubitūs |