出典:Wiktionary
conjectus m (genitive conjectūs); fourth declension
Fourth-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | conjectus | conjectūs |
| Genitive | conjectūs | conjectuum |
| Dative | conjectuī | conjectibus |
| Accusative | conjectum | conjectūs |
| Ablative | conjectū | conjectibus |
| Vocative | conjectus | conjectūs |
conjectus (feminine conjecta, neuter conjectum); first/second-declension participle
First/second-declension adjective.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | conjectus | conjecta | conjectum | conjectī | conjectae | conjecta | |
| Genitive | conjectī | conjectae | conjectī | conjectōrum | conjectārum | conjectōrum | |
| Dative | conjectō | conjectō | conjectīs | ||||
| Accusative | conjectum | conjectam | conjectum | conjectōs | conjectās | conjecta | |
| Ablative | conjectō | conjectā | conjectō | conjectīs | |||
| Vocative | conjecte | conjecta | conjectum | conjectī | conjectae | conjecta | |