出典:Wiktionary
From Ancient Greek ἀπολέγω (apolégō, “decline, refuse”).
apologō (present infinitive apologāre, perfect active apologāvī, supine apologātum); first conjugation
| Conjugation of apologō (first conjugation) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | apologō | apologās | apologat | apologāmus | apologātis | apologant |
| imperfect | apologābam | apologābās | apologābat | apologābāmus | apologābātis | apologābant | |
| future | apologābō | apologābis | apologābit | apologābimus | apologābitis | apologābunt | |
| perfect | apologāvī | apologāvistī | apologāvit | apologāvimus | apologāvistis | apologāvērunt, apologāvēre | |
| pluperfect | apologāveram | apologāverās | apologāverat | apologāverāmus | apologāverātis | apologāverant | |
| future perfect | apologāverō | apologāveris | apologāverit | apologāverimus | apologāveritis | apologāverint | |
| passive | present | apologor | apologāris, apologāre | apologātur | apologāmur | apologāminī | apologantur |
| imperfect | apologābar | apologābāris, apologābāre | apologābātur | apologābāmur | apologābāminī | apologābantur | |
| future | apologābor | apologāberis, apologābere | apologābitur | apologābimur | apologābiminī | apologābuntur | |
| perfect | apologātus + present active indicative of sum | ||||||
| pluperfect | apologātus + imperfect active indicative of sum | ||||||
| future perfect | apologātus + future active indicative of sum | ||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | apologem | apologēs | apologet | apologēmus | apologētis | apologent |
| imperfect | apologārem | apologārēs | apologāret | apologārēmus | apologārētis | apologārent | |
| perfect | apologāverim | apologāverīs | apologāverit | apologāverīmus | apologāverītis | apologāverint | |
| pluperfect | apologāvissem | apologāvissēs | apologāvisset | apologāvissēmus | apologāvissētis | apologāvissent | |
| passive | present | apologer | apologēris, apologēre | apologētur | apologēmur | apologēminī | apologentur |
| imperfect | apologārer | apologārēris, apologārēre | apologārētur | apologārēmur | apologārēminī | apologārentur | |
| perfect | apologātus + present active subjunctive of sum | ||||||
| pluperfect | apologātus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | apologā | — | — | apologāte | — |
| future | — | apologātō | apologātō | — | apologātōte | apologantō | |
| passive | present | — | apologāre | — | — | apologāminī | — |
| future | — | apologātor | apologātor | — | — | apologantor | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | apologāre | apologāvisse | apologātūrum esse | apologārī | apologātum esse | apologātum īrī | |
| participles | apologāns | — | apologātūrus | — | apologātus | apologandus | |
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||
| apologandī | apologandō | apologandum | apologandō | apologātum | apologātū | ||