出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/06/10 20:50 UTC 版)
From bellātor (“warrior, soldier”), from bellō (“wage or carry out war; fight”), from bellum (“war”).
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | bellātōrius | bellātōria | bellātōrium | bellātōriī | bellātōriae | bellātōria | |
| genitive | bellātōriī | bellātōriae | bellātōriī | bellātōriōrum | bellātōriārum | bellātōriōrum | |
| dative | bellātōriō | bellātōriae | bellātōriō | bellātōriīs | |||
| accusative | bellātōrium | bellātōriam | bellātōrium | bellātōriōs | bellātōriās | bellātōria | |
| ablative | bellātōriō | bellātōriā | bellātōriō | bellātōriīs | |||
| vocative | bellātōrie | bellātōria | bellātōrium | bellātōriī | bellātōriae | bellātōria | |