出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2025/02/15 21:59 UTC 版)
From Egnatius (a nomen gentilicium) + -uleius.
Egnātuleius m sg (genitive Egnātuleiī or Egnātuleī); second declension
Second-declension noun, singular only.
| singular | |
|---|---|
| nominative | Egnātuleius |
| genitive | Egnātuleiī Egnātuleī |
| dative | Egnātuleiō |
| accusative | Egnātuleium |
| ablative | Egnātuleiō |
| vocative | Egnātuleī |
Found in older Latin (until the Augustan Age).