出典:Wiktionary
From interrumpō + -tiō.
interruptiō f (genitive interruptiōnis); third declension
Third-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | interruptiō | interruptiōnēs |
| Genitive | interruptiōnis | interruptiōnum |
| Dative | interruptiōnī | interruptiōnibus |
| Accusative | interruptiōnem | interruptiōnēs |
| Ablative | interruptiōne | interruptiōnibus |
| Vocative | interruptiō | interruptiōnēs |