出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/01/14 23:51 UTC 版)
triumvirātus m (genitive triumvirātūs); fourth declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | triumvirātus | triumvirātūs |
| genitive | triumvirātūs | triumvirātuum |
| dative | triumvirātuī | triumvirātibus |
| accusative | triumvirātum | triumvirātūs |
| ablative | triumvirātū | triumvirātibus |
| vocative | triumvirātus | triumvirātūs |