出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2025/03/24 15:11 UTC 版)
Perfect passive participle of coniungō (“to bind together, connect”), from con- (“with, together”) + iungō (“to join, unite”). Possibly a doublet of cūnctus.
coniūnctus (feminine coniūncta, neuter coniūnctum, comparative coniūnctior, superlative coniūnctissimus, adverb coniūnctē or coniūnctim); first/second-declension participle
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | coniūnctus | coniūncta | coniūnctum | coniūnctī | coniūnctae | coniūncta | |
| genitive | coniūnctī | coniūnctae | coniūnctī | coniūnctōrum | coniūnctārum | coniūnctōrum | |
| dative | coniūnctō | coniūnctae | coniūnctō | coniūnctīs | |||
| accusative | coniūnctum | coniūnctam | coniūnctum | coniūnctōs | coniūnctās | coniūncta | |
| ablative | coniūnctō | coniūnctā | coniūnctō | coniūnctīs | |||
| vocative | coniūncte | coniūncta | coniūnctum | coniūnctī | coniūnctae | coniūncta | |
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | coniūnctus | coniūnctūs |
| genitive | coniūnctūs | coniūnctuum |
| dative | coniūnctuī | coniūnctibus |
| accusative | coniūnctum | coniūnctūs |
| ablative | coniūnctū | coniūnctibus |
| vocative | coniūnctus | coniūnctūs |