出典:Wiktionary
From interrogō (“inquire, interrogate; argue”) + -tiō.
interrogātiō f (genitive interrogātiōnis); third declension
Third-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | interrogātiō | interrogātiōnēs |
| Genitive | interrogātiōnis | interrogātiōnum |
| Dative | interrogātiōnī | interrogātiōnibus |
| Accusative | interrogātiōnem | interrogātiōnēs |
| Ablative | interrogātiōne | interrogātiōnibus |
| Vocative | interrogātiō | interrogātiōnēs |