出典:Wiktionary
From temperans.
temperantia f (genitive temperantiae); first declension
First-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | temperantia | temperantiae |
| Genitive | temperantiae | temperantiārum |
| Dative | temperantiae | temperantiīs |
| Accusative | temperantiam | temperantiās |
| Ablative | temperantiā | temperantiīs |
| Vocative | temperantia | temperantiae |