出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/02/09 23:10 UTC 版)
accidens (plural accidentia)
accidēns (genitive accidentis); third-declension one-termination participle
Third-declension participle.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | accidēns | accidentēs | accidentia | ||
| genitive | accidentis | accidentium | |||
| dative | accidentī | accidentibus | |||
| accusative | accidentem | accidēns | accidentēs accidentīs |
accidentia | |
| ablative | accidente accidentī |
accidentibus | |||
| vocative | accidēns | accidentēs | accidentia | ||
accidēns n (genitive accidentis); third declension
Third-declension noun (neuter, pure i-stem).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | accidēns | accidentia |
| genitive | accidentis | accidentium |
| dative | accidentī | accidentibus |
| accusative | accidēns | accidentia |
| ablative | accidentī | accidentibus |
| vocative | accidēns | accidentia |
Form of the verb accīdō (“fell, cut down; use up; impair”).
accīdēns (genitive accīdentis); third-declension one-termination participle
Third-declension participle.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | accīdēns | accīdentēs | accīdentia | ||
| genitive | accīdentis | accīdentium | |||
| dative | accīdentī | accīdentibus | |||
| accusative | accīdentem | accīdēns | accīdentēs accīdentīs |
accīdentia | |
| ablative | accīdente accīdentī |
accīdentibus | |||
| vocative | accīdēns | accīdentēs | accīdentia | ||
When used purely as an adjective.