出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2024/12/08 16:31 UTC 版)
From dis- + iaciō (“throw, hurl”). The double-s spelling and pronunciation probably represents palatalisation + doubling or progressive assimilation of the consonant cluster.
Note: the first syllable is always long by position due to the generally unwritten /j/, thus disiciō can be found written as dīsiciō in some editions or dictionaries, which however doesn't signify the length of the vowel itself.
disiciō (present infinitive disicere, perfect active disiēcī, supine disiectum); third conjugation iō-variant
| Conjugation of disiciō (third conjugation iō-variant) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | disiciō | disicis | disicit | disicimus | disicitis | disiciunt |
| imperfect | disiciēbam | disiciēbās | disiciēbat | disiciēbāmus | disiciēbātis | disiciēbant | |
| future | disiciam | disiciēs | disiciet | disiciēmus | disiciētis | disicient | |
| perfect | disiēcī | disiēcistī | disiēcit | disiēcimus | disiēcistis | disiēcērunt, disiēcēre |
|
| pluperfect | disiēceram | disiēcerās | disiēcerat | disiēcerāmus | disiēcerātis | disiēcerant | |
| future perfect | disiēcerō | disiēceris | disiēcerit | disiēcerimus | disiēceritis | disiēcerint | |
| passive | present | disicior | disiceris, disicere |
disicitur | disicimur | disiciminī | disiciuntur |
| imperfect | disiciēbar | disiciēbāris, disiciēbāre |
disiciēbātur | disiciēbāmur | disiciēbāminī | disiciēbantur | |
| future | disiciar | disiciēris, disiciēre |
disiciētur | disiciēmur | disiciēminī | disicientur | |
| perfect | disiectus + present active indicative of sum | ||||||
| pluperfect | disiectus + imperfect active indicative of sum | ||||||
| future perfect | disiectus + future active indicative of sum | ||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | disiciam | disiciās | disiciat | disiciāmus | disiciātis | disiciant |
| imperfect | disicerem | disicerēs | disiceret | disicerēmus | disicerētis | disicerent | |
| perfect | disiēcerim | disiēcerīs | disiēcerit | disiēcerīmus | disiēcerītis | disiēcerint | |
| pluperfect | disiēcissem | disiēcissēs | disiēcisset | disiēcissēmus | disiēcissētis | disiēcissent | |
| passive | present | disiciar | disiciāris, disiciāre |
disiciātur | disiciāmur | disiciāminī | disiciantur |
| imperfect | disicerer | disicerēris, disicerēre |
disicerētur | disicerēmur | disicerēminī | disicerentur | |
| perfect | disiectus + present active subjunctive of sum | ||||||
| pluperfect | disiectus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | disice | — | — | disicite | — |
| future | — | disicitō | disicitō | — | disicitōte | disiciuntō | |
| passive | present | — | disicere | — | — | disiciminī | — |
| future | — | disicitor | disicitor | — | — | disiciuntor | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | disicere | disiēcisse | disiectūrum esse | disicī | disiectum esse | disiectum īrī | |
| participles | disiciēns | — | disiectūrus | — | disiectus | disiciendus, disiciundus |
|
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||
| disiciendī | disiciendō | disiciendum | disiciendō | disiectum | disiectū | ||
Often confused with and difficult to tell apart from dēiciō/dējiciō in the manuscripts.