出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2025/12/17 15:19 UTC 版)
From Proto-Italic *fātus, of uncertain origin. Maybe from dialectal Proto-Indo-European *bʰat-. (See also battuō.) More likely, a derivative of *bʰeh₂- (“to speak”), particularly an abstract noun *bʰh₂-tu- (“speech”); thereby related to for.
According to one hypothesis, Fatuus was an alternative name of the god Faunus, who predicted the future.
fatuus (feminine fatua, neuter fatuum, adverb fatuē); first/second-declension adjective
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | fatuus | fatua | fatuum | fatuī | fatuae | fatua | |
| genitive | fatuī | fatuae | fatuī | fatuōrum | fatuārum | fatuōrum | |
| dative | fatuō | fatuae | fatuō | fatuīs | |||
| accusative | fatuum | fatuam | fatuum | fatuōs | fatuās | fatua | |
| ablative | fatuō | fatuā | fatuō | fatuīs | |||
| vocative | fatue | fatua | fatuum | fatuī | fatuae | fatua | |
fatuus m (genitive fatuī, feminine fatua); second declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | fatuus | fatuī |
| genitive | fatuī | fatuōrum |
| dative | fatuō | fatuīs |
| accusative | fatuum | fatuōs |
| ablative | fatuō | fatuīs |
| vocative | fatue | fatuī |
![]()