出典:Wiktionary
Uncertain. In Lewis & Short explained as a mediopassive use of continuō in the sense of "making oneself continuous to". In the Thesauro Linguae Latinae a relation to contiō and conventiō is suggested; Rönsch connected it with contus[1], inferring the basic sense "I hit (with a pole)".
continor (present infinitive continārī); first conjugation, deponent, no perfect or supine stem
| Conjugation of continor (first conjugation, no supine stem, deponent, no perfect stem) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | continor | contināris, contināre |
continātur | contināmur | contināminī | continantur |
| imperfect | continābar | continābāris, continābāre |
continābātur | continābāmur | continābāminī | continābantur | |
| future | continābor | contināberis, continābere |
continābitur | continābimur | continābiminī | continābuntur | |
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | continer | continēris, continēre |
continētur | continēmur | continēminī | continentur |
| imperfect | continārer | continārēris, continārēre |
continārētur | continārēmur | continārēminī | continārentur | |
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | contināre | — | — | contināminī | — |
| future | — | continātor | continātor | — | — | continantor | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | continārī | — | — | — | — | — | |
| participles | contināns | — | — | — | — | continandus | |
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||
| continandī | continandō | continandum | continandō | — | — | ||