出典:Wiktionary
From Ancient Greek ὑπόκαυστον (hupókauston, “hypocaust”)
hypocaustum n (genitive hypocaustī); second declension
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | hypocaustum | hypocausta |
| Genitive | hypocaustī | hypocaustōrum |
| Dative | hypocaustō | hypocaustīs |
| Accusative | hypocaustum | hypocausta |
| Ablative | hypocaustō | hypocaustīs |
| Vocative | hypocaustum | hypocausta |
hypocaustum