出典:Wiktionary
出典:『Wiktionary』 (2026/03/07 14:13 UTC 版)
From Medieval Latin punctus (“punctuation mark”).
punctus
pūnctus (feminine pūncta, neuter pūnctum, adverb pūnctim); first/second-declension participle
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | pūnctus | pūncta | pūnctum | pūnctī | pūnctae | pūncta | |
| genitive | pūnctī | pūnctae | pūnctī | pūnctōrum | pūnctārum | pūnctōrum | |
| dative | pūnctō | pūnctae | pūnctō | pūnctīs | |||
| accusative | pūnctum | pūnctam | pūnctum | pūnctōs | pūnctās | pūncta | |
| ablative | pūnctō | pūnctā | pūnctō | pūnctīs | |||
| vocative | pūncte | pūncta | pūnctum | pūnctī | pūnctae | pūncta | |
pūnctus m (genitive pūnctī); second declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | pūnctus | pūnctī |
| genitive | pūnctī | pūnctōrum |
| dative | pūnctō | pūnctīs |
| accusative | pūnctum | pūnctōs |
| ablative | pūnctō | pūnctīs |
| vocative | pūncte | pūnctī |
From pungō + -tus.
pūnctus m (genitive pūnctūs); fourth declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | pūnctus | pūnctūs |
| genitive | pūnctūs | pūnctuum |
| dative | pūnctuī | pūnctibus |
| accusative | pūnctum | pūnctūs |
| ablative | pūnctū | pūnctibus |
| vocative | pūnctus | pūnctūs |